غزل ۱۱۳۵ مولانا

 

۱ بیار ساقی بادَتْ فِدا سَر و دَستار زِ هر کجا که دَهَد دست جامِ جانْ دست آر
۲ دَرآی مَست و خُرامان و ساغَر اَنْدَر دست رَوا مَبین چو تو ساقیّ و ما چُنین هُشیار
۳ بیار جامْ که جانَم زِ آرزومندی زِ خویش نیز بَرآمَد چه جایِ صَبر و قَرار؟
۴ بیار جامِ حَیاتی که هم مِزاج تواست که مونِسِ دلِ خسته‌‌ست و مَحْرَم اَسْرار
۵ از آن شراب که گَر جُرعه‌‌یی از او بِچَکَد زِ خاکِ شوره بِرویَد همان زمان گُلْزار
۶ شرابِ لَعْل که گَر نیم شب بَرآرَد جوش میانِ چَرخ و زمین پُر شود از او اَنْوار
۷ زهی شراب و زِهی ساغَر و زِهی ساقی که جان‌ها و رَوان‌ها نِثار باد نِثار
۸ بیا که در دلِ من رازهایِ پنهان است شرابِ لَعْل بِگَردان و پَرده‌‌یی مَگُذار
۹ مرا چو مَست کُنی آن گَهی تماشا کُن که شیرگیر چگونه‌‌ست در میانِ شکار
۱۰ تَبارکَ اللّهْ آن دَم که پُر شود مَجْلِس زِ بوی جام و زِ نورِ رُخِ چُنان دِلْدار
۱۱ هزار مَست چو پروانه جانِبِ آن شمع نَهاده جانْ به طَبَق بَر که این بگیر و بیار
۱۲ زِ مُطربان خوش آواز و نَعْره مَستان شراب در رَگِ خَمّار گُم کُند رَفتار
۱۳ بِبین به حالِ جوانانِ کَهْف کان خوردند خرابْ سیصد و نُه سال مَست اَنْدَر غار
۱۴ چه باده بود که موسی به ساحِران دَرریخت که دست و پایْ بِدادند مَست و‌ بی‌خودوار؟
۱۵ زنانِ مصر چه دیدند بر رُخِ یوسُف که شَرحه شَرحه بُریدند ساعِدِ چو نِگار؟
۱۶ چه ریخت ساقیِ تَقْدیس بر سَرِ جِرجیس که غَم نخورْد و نترسید زاتشِ کُفّار؟
۱۷ هزار بارَش کُشتَند و پیش تر می‌رَفت که مَستم و خَبرم نیست از یکیّ و هزار
۱۸ صَحابیان که بِرِهنه به پیشِ تیغ شُدند خَراب و مَست بُدَند از مُحَمَّدِ مُخْتار
۱۹ غَلَط مُحَمَّد ساقی نَبود جامی بود پُر از شراب و خدا بود ساقیِ اَبْرار
۲۰ کُدام شَربَت نوشید پوره اَدْهَم که مَست وار شُد از مُلْک و مَمْلَکَت بیزار
۲۱ چه سُکْر بود که آواز داد سُبْحانی که گفت رَمزِ اَنَاالْحَقّ و رفت بر سَرِ دار
۲۲ به بویِ آن میْ شُد آبْ روشن و صافی چو مَست سَجده کُنان می‌رَوَد به سویِ بِحار
۲۳ زِ عشقِ این میْ خاک است گشته رَنگ آمیز زِ تَفِّ این میْ آتش فروخت خوش رُخْسار
۲۴ وَگَر نه باد چرا گشت هَمدَم و غَمّاز حَیاتِ سَبزه و بُستان و دفترِ گُفتار؟
۲۵ چه ذوق دارند این چار اَصلْ زامیزش نَبات و مَردم و حیوان نتیجه این چار
۲۶ چه‌ بی‌هُشانه مَیی دارد این شبِ زَنگی که خَلْق را به یکی جامْ می‌بَرَد از کار
۲۷ زِ لُطف و صَنْعَتِ صانِعْ کُدام را گویم؟ که بَحرِ قُدرتِ او را پدید نیست کِنار
۲۸ شَرابِ عشق بِنوشیم و بارِ عشق کَشیم چُنان که اُشتُرِ سَرمَست در میانِ قَطار
۲۹ نه مَستی‌‌یی که تو را آرزویِ عقل آید زِ مَستی‌‌یی که کُند روح و عقل را بیدار
۳۰ زِ هر چه دارد غیرِ خدا شِکوفه کُند از آن که غیرِ خدا نیست جُز صُداع و خُمار
۳۱ کجا شَرابِ طَهور و کجا میِ انگور طَهورْ آبِ حَیات است و آن دِگَر مُردار
۳۲ دَمی چو خوک و زمانی چو بوزِنه کُنَدَت به آبِ سُرخْ سِیَه روی گَردی آخِرِ کار
۳۳ دل است خُنْبِ شَرابِ خدا سَرَش بِگُشا سَرَش به گِل بِگِرفته‌‌ست طَبْعِ بَدکِردار
۳۴ چو اندکی سَرِ خُم را زِ گِل کُنی خالی بَرآیَد از سَرِ خُمْ بو و صد هزار آثار
۳۵ اگر دَرآیَم کاثارِ آن فُروشِمُرَم شُمارآن نَتَوان کرد تا به روزِ شُمار
۳۶ چو عاجزیم بلا احصی فرود آریم چو گشت وقت فروداشت جام جان بردار
۳۷ درآ به مجلس عُشّاق شمس تبریزی که آفتاب از آن شمس می‌بَرَد اَنوار

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *