غزل ۱۱۴۵ مولانا

 

۱ به من نِگَر که مَنَم مونِسِ تو اَنْدَر گور دَران شبی که کُنی از دُکان و خانه عُبور
۲ سَلام من شِنَوی در لَحَد خَبَر شَوَدَت که هیچ وَقت نبودی ز ِچَشمِ منْ مَسْتور
۳ مَنَم چو عقل و خِرَد در دَرون پرده تو به وَقتِ لَذَّت و شادی به گاهِ رنج و فُتور
۴ شبِ غریب چو آوازِ آشنا شِنَوی رَهی زِ ضَربَتِ مار و جَهی زِ وَحشتِ مور
۵ خُمار عشق دَرآرَد به گورِ تو تُحْفه شراب و شاهِد و شمع و کَباب و نُقْل و بَخور
۶ دران زمان که چراغِ خِرَد بِگیرانیم چه‌های و هوی بَرآیَد زِ مُردگانِ قُبور
۷ زِهای و هوی شود خیره خاکِ گورستان زِبانگِ طَبْلِ قیامَت زِ طُمْطُراقِ نُشور
۸ کَفَن دَریده گرفته دو گوشِ خود از بیم دِماغ و گوش چه باشد به پیشِ نَفْخه صور؟
۹ به هر طَرَف نِگَری صورتِ مرا بینی اگر به خود نِگَری یا به سویِ آن شَر و شور
۱۰ زِ اَحْوَلی بِگُریز و دو چَشمْ نیکو کُن که چَشمِ بَد بُوَد آن روز از جَمالَم دور
۱۱ به صورتِ بَشَرَم هان و هانْ غَلَط نکُنی که روحْ سَخت لَطیف است عشقْ سَختْ غَیور
۱۲ چه جایِ صورت اگر خود نَمَد شود صدتو شُعاعِ آیِنِه جانْ عَلَم زَنَد به طَهور
۱۳ دُهُل زنید و سویِ مُطربانِ شهر تَنید مُراهقانِ رَهِ عشق راست روزِ طَهور
۱۴ به جایِ لُقمه و پول اَرْ خدای را جُستی نِشَسته بر لَبِ خَنْدَق ندیدی‌‌یی یک کور
۱۵ به شهرِ ما تو چه غَمّازخانه بُگْشادی؟ دَهانِ بسته تو غَمّاز باش هَمچون نور

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *