غزل ۱۱۵۳ مولانا

 

۱ مَهِ تو یار ندارد جُز او تو یار مگیر رُخَش کِنار ندارد ازو کِنار مگیر
۲ جهانْ شِکارگَهی دان زِ هر طَرَف صیدی دَرآ چو شیر به جُز شیرِ نَر شکار مگیر
۳ هوایِ نَفْس مِهاراست و خَلْقْ چون شُتُران به غیرِ آن شُتُرِ مَست را مِهار مگیر
۴ وجودْ جُمله غُباراست تابِشْ از مَهِ ماست به ماهْ پُشت مَیار و رَهِ غُبار مگیر
۵ بِران زِ پیشْ جهان را که مارِ گنجِ تواست تواَش به حُسنْ چو طاووس گیر و مار مگیر
۶ چو خَلْق بر کَفِ دَستَت نَهَنْد چون سیماب زِ عشقْ بر کَف سیماب شو قَرار مگیر
۷ به حِسِّ دست بِدان اَرْ چه چَشمِ تو بَسته‌ست زِ گُلْشَنِ اَزَلی گُل بِچین و خار مگیر
۸ به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر
۹ کی است یوسُفِ جان؟ شاهْ شَمسِ تبریزی به غیرِ حَضرتِ او را تو اِعْتِبار مگیر

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *