مثنوی مولانا – دفتر اوّل – بخش ۳۷ – آتش کردنِ پادشاهِ جُهود و بُتْ نَهادن پَهْلویِ آتشْ که هرکِه این بُت را سُجود کُند، از آتش بِرَست

 

۷۷۴ آن جُهودِ سگْ بِبین چه رای کرد   پَهْلویِ آتش بُتی بَرپای کرد
۷۷۵ کان کِه این بُت را سُجود آرَد، بِرَست وَرْ نَیارَد، در دلِ آتشْ نِشَست
۷۷۶ چون سِزایِ این بُتِ نَفْس او نداد از بُتِ نَفْسَش بُتی دیگر بِزاد
۷۷۷ مادرِ بُت‌ها، بُتِ نَفْسِ شماست زان‌که آن بُتْ مار و این بُتْ اَژدَهاست
۷۷۸ آهن و سنگ است نَفْس و بُت شَرار آن شَرار از آب می‌گیرد قَرار
۷۷۹ سنگ و آهنْ زآب کِی ساکِن شود؟ آدمی با این دو کِی ایمِن بُوَد؟
۷۸۰ بُتْ سیاهابه‌ست در کوزه نَهان نَفْسْ مَر آبِ سِیَه را چَشمه دان
۷۸۱ آن بُتِ مَنْحوت چون سیْلِ سیاه نَفْسِ بُتگَرْ چشمه‌‌یی بر آبْ راه
۷۸۲ صد سَبو را بِشْکَنَد یک پاره سنگ وآبِ چَشمه می‌زِهانَد بی‌دِرَنگ
۷۸۳ بُت شِکَستن سَهْل باشد نیکْ سَهْل سَهْل دیدن نَفْس را، جَهْل‌ست جَهْل
۷۸۴ صورتِ نَفْس اَرْ بِجویی ای پسر قِصّۀ دوزخ بِخوان با هفت دَر
۷۸۵ هر نَفَس مَکْریّ و در هر مَکْر زان غَرقه صد فرعون با فرعونیان
۷۸۶ در خدایِ موسی و موسیٰ گُریز آبِ ایمان را زِ فرعونی مَریز
۷۸۷ دست را اَنْدَر اَحَد وَ احْمَد بِزَن ای برادر وارَه از بوجَهْلِ تَنْ

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *