مثنوی مولانا – دفتر اوّل – بخش ۲۷ – مُكَرَّر كردنِ مُریدانْ كه خَلْوَت را بِشْكَن

 

۵۸۲ جُمله گفتند ای حکیمِ رَخْنه ‌جو این فَریب و این جَفا با ما مگو
۵۸۳ چارْپا را قَدْرِ طاقت بار نِهْ بر ضَعیفانْ قَدْرِ قُوَّت کار نِهْ
۵۸۴ دانۀ هر مُرغْ اندازه‌یْ وِیْ است طُعْمۀ هر مُرغْ اَنْجیری کِی است؟
۵۸۵ طِفْل را گَر نان دَهی بر جایِ شیر طِفْلِ مِسْکین را از آن نانْ مُرده گیر
۵۸۶ چون که دَندان‌ها بَرآرَد بعد ازان هم به خود گردد دِلَش جویایِ نان
۵۸۷ مُرغِ پَر نارُسته چون پَرّان شود لُقمۀ هر گُربۀ دَرّان شود
۵۸۸ چون بَرآرَد پَر، بِپَرَّد او به خَود بی‌تَکَلُّف، بی‌صَفیرِ نیک و بَد
۵۸۹ دیو را نُطْقِ تو خامُش می‌کُند گوشِ ما را گفتِ تو هُش می‌کُند
۵۹۰ گوشِ ما هوش است، چون گویا تویی خُشکِ ما بَحْر است، چون دریا تویی
۵۹۱ با تو ما را خاکْ بهتر از فَلَک ای سِماک از تو مُنَوَّر تا سَمَک
۵۹۲ بی‌تو ما را بر فَلَک تاریکی است با تو ای ماه این فَلَک باری کی است؟
۵۹۳ صورتِ رَفْعَت بُوَد اَفْلاک را معنیِ رَفْعَت رَوانِ پاک را
۵۹۴ صورتِ رَفْعَت برایِ جسم‌هاست جسم‌ها در پیشِ معنی اِسْم‌هاست

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *